Graanschuren, een bakstenen elektriciteitscentrale, sporen van de vroegere haveninfrastructuur — Ołowianka verenigt op een klein oppervlak verschillende hoofdstukken uit de geschiedenis van Gdańsk. Het eiland wordt omringd door water aan de kant van de Motława en het Kanaal van Stępka. Net als het naburige Wyspa Spichrzów was het echter niet vanaf het begin een eiland.
Voordat het eiland ontstond
werd Ołowianka in 1576 door het graafwerk aan het Stępka-kanaal van het vasteland gescheiden. Al eerder werd het gebied economisch benut: er waren hier timmer- en scheepsbouwwerkplaatsen, er werden vaartuigen gerepareerd en goederen opgeslagen. De oudste graanschuren ontstonden aan het begin van de 15e eeuw.
De naam van het eiland houdt verband met het lood dat hier werd opgeslagen voordat het verder werd vervoerd. De grondstof kwam onder andere via de waterweg uit de omgeving van Olkusz. De huidige naam van de plaats houdt dus de herinnering in stand aan een specifieke grondstof en de verre verbindingen van de haven van Gdańsk.

Koninklijk graan aan de Motława
In 1454 droeg Kazimierz Jagiellończyk dit gebied over aan de stad, waarbij hij haar verplichtte een graanschuur voor het koninklijke graan te voorzien. Dit is opnieuw een bewijs van het belang van Gdańsk in de handel en het transport van landbouwproducten. Aan het water waren opslagplaatsen nodig van waaruit gemakkelijk kon worden overgeladen.
De tegenwoordig bekende Koninklijke Graanschuur dateert in zijn basisvorm uit het begin van de 17e eeuw. De datum van het koninklijk bevel mag dus niet worden gelijkgesteld met de bouwperiode van het huidige gebouw. Net als in andere delen van de haven werden de gebouwen vervangen, verbouwd en aangepast aan de veranderende behoeften.

Een eiland van arbeid en stedelijke voorzieningen
In de 19e eeuw begon Ołowianka steeds meer functies te vervullen. Naast de pakhuizen verschenen er gebouwen die ten dienste stonden van de moderne stad. Er werd een rioolpompstation gebouwd, waarvan de gebouwen en de karakteristieke schoorsteen tot het industriële erfgoed van het eiland behoren.
Tegelijkertijd werd het water ook gebruikt voor recreatie en sport. Roeiverenigingen vonden hier hun plek. De havenomgeving combineerde dus werk, de ontwikkeling van de stedelijke infrastructuur en recreatie — functies die op archiefbeelden naast elkaar te herkennen zijn.

Van elektriciteitscentrale tot concertzalen
Aan het einde van de 19e eeuw werd op het eiland een gemeentelijke elektriciteitscentrale gebouwd. De Poolse Baltische Filharmonie noemt de jaren 1897–1898 als bouwperiode van het complex. De bakstenen gebouwen werden een belangrijk onderdeel van het panorama van Ołowianka en een symbool van een nieuwe ontwikkelingsfase van Gdańsk.
Na de Tweede Wereldoorlog werd de fabriek omgebouwd tot een warmtekrachtcentrale. Het einde van de industriële activiteiten maakte de weg vrij voor een nieuwe bestemming van de gebouwen. Het voormalige complex werd omgebouwd tot de zetel van de Poolse Baltische Filharmonie en tot een muziek- en congrescentrum.

Als je vanaf de Motława naar Ołowianka kijkt, kun je deze verandering in bestemming zien zonder het eiland los te koppelen van zijn havenverleden. De graanschuren herinneren aan de handel, de elektriciteitscentrale aan de technologische vooruitgang, en de huidige culturele activiteiten schrijven een nieuw hoofdstuk. Het eiland heeft zijn band met de rivier behouden, hoewel het al lang veel meer dan alleen goederen opslaat.
